Ayan.Org

10 Mayıs 1999 günü Milliyet bünyesinde yaptığım ama gazeteye yansıtamadığım, benim yerime başkalarının imza attığı bir haber vardı. O zamanki yazı işleri müdürüm bunu milliyet gazetesinde sütunlara taşıdı. Gurur duymuştum. Being There filmini bir kez daha sevmiştim. Kendimi “çensi” gibi hissetmiştim. Ne günlerdi

Kavakçı ve bir ‘güven’ ordusu
Salim ALPASLAN

       Hal Ashby sıradışı bir yönetmen. 80′li yıllarda Peter Sellers’i oynattığı “Merhaba Dünya” şaheserinde safça bir adamın Amerikan siyasetine damga vuruşunu, bunun trajikomik öyküsünü anlatıyordu.
       Sonraları çok çeşitlemesi yapıldı aynı öykünün. Belki hikayeyle hiç ilgisi yok, ama afişteki şu slogan gazetecilik mesleğini en iyi anlatan sözlerden biriydi: “Onu buradan elde etmek işin yarısıdır, orada olmak hepsi.” Bu ifade insanın damağında nasıl da tat bırakıyor!
       Gazetecinin her şeyi “orada” başlar; haberin olduğu yerde. “Orada” olduysanız, “burada” da gazete bir başka devinim kazanacaktır.
       Milliyet “orada” olmanın gazeteciliğin kendisi olduğunu, ancak muhabirleri oradaysa, gerçeği oradakilerle paylaşıyorsa, “burada” güvenilir olabileceğini biliyor; oradakileri buradakilere aktarmanın lezzetini tadıyor, tattırıyor.
       Yazı işlerinde, haber servislerinde ertesi günün hedefini belirleyen formatlar, yarına dönük fikirler, gündem maddeleri baş döndürücü hızla ivmelenirken fizik kuralı devreye girer:
       Muhabirler kırkında saza başlayıp kıyamette çalanların, öğüt hayretmeyen arsızların, şeytanın maskarası cahil sofuların, imam feneri gibi döndükçe dönenlerin peşine düşer.
       Geçen hafta Türkiye bir provokasyonun daha sarmalına yakalanıyorken projektörler de Kavakçı’nın serüvenine çevriliyordu. Ve ipi göğüsleyen Serhat Ayan oldu.
       Serhat’ı, internet sayfalarından anımsayacaksınız. Gazetenin ağır işçilerinden biri o da. Gün boyunca defoları düzelten, onlarca hatayı, yüzlerce haberi, gündemin tansiyonunu yakalamaya çalışan Murat, Ercüment, Celal, Tahir, Volkan, Cem, Kadri, Uğur gibi yazı işleri ustalarının yanında yetişen bir mutfakçı…
       Türkiye, onun internet labirentlerindeki inatçı sörfü sayesinde Hamaslı kongrede atıp tutmalara ve nihayet eski eşe giden yolun krokisine ulaştı.
       Bu rota Washington’daki Yasemin Çongar ve İstanbul’daki Yalçın Çınar’ı Dallas’ta buluşturdu. “Haberi buradan elde eden” Serhat, “oradaki” Yasemin’le Yalçın’ın işine pek imrendi belki, ama takım ruhuna çentik atmanın keyfini sürdü hafta boyunca.
       Türkiye, ABD yeminiyle TBMM andı arasında met - cezir yaşayan türbanın çalkantılı öyküsünü Milliyet’ten okudu. Gazetesinin çarpıtmayacağını, doğru yazacağını bilerek okudu. Gönül maskarası monistlerin, ancak dokuz ocak yıktıktan sonra bir ocak yapabilenlerin, ihtirası zekasından önde giden siyasi mevtaların ve politik entrikaların aleti olmayacağına güven duyarak okuduğu gibi okudu.
       İşte Milliyet Ailesi, “Basında Güven”in 49. yılında da bu keyifle, alçakgönüllü kucaklaşmada bütünleşti bir kez daha. Alınterini meslek aşkına katık edenler ve şu kısacık ömrün koca 30, 25, 20, 15, 10 yılını dürüstlüğün helal yoluna akıtanlar ödül aldı o gece.
       Milliyet, yüz binlerce okurla bütünleştiği gecenin anı fotoğrafını güven belgesi olarak sunarken çok gururluydu o gece.

Hemen herkes sitesine ve istatistiklerine baksın… Bu sitenin host edildiği Doruk.Net’in süper bir hizmeti var istatistik tutmak gibi… O istatistikler diyor ki bu siteye gelen adamların yüzde 17’si siteyi sıkça ziyaret edilen sitelerinin arasına koyuyor, bookmarklıyor. İnsanın ağzında hoş bir tad bırakıyor. Allah herkese böyle bir tadı yaşama keyfi versin inşallah

Bugün kitabın birinci ayı doldu sanırım. Eğlenceli bir işmiş kitap çıkarmak. Herkes bir müstehzi bakıyor size. Kimin dost kimin iğrenç baktığını anlamanın tek yolu romancı olmak. Anlatılır gibi değil.

“Eskiden neden romancılar her hafta bir kitap yazmazlar ki abi” derdim. Bunun cevabını almış bulunuyorum. Zira romancılar kitaptan gelen parayla yaşayamadıkları gibi ceplerindeki paranın da kitaba gitmesini engellemeye çalışıyorlar. Bu anlamda da daha çok çalışmak zorundalar.

Yurt dışında bu olay nasıl gelişiyor bilmiyorum ama Türkiye’de “kestik lan Ermenileri” deyip Nobel almadığın sürece nefesin kokar romancılıktan…Gönül isterdi ki sabahtan akşama kadar oturduğum yerden roman yazayım, ayakta yazayım, gelen para da beni beslesin… Nerdee?

Sizlerle roman yazınca neler oluyor konusunu irdelemeye devam edeceğiz. Çok komik çook

Ne yazık ki sevgilerin boyları, türleri ve renkleri çok değişiktir.
Etrafınızda arkadaşlarınız tarafından beğenilip onaylanmış, ailenizin sevip yanınızda görmek istediği kızlar kırmızı başlıklı kızlardır. Böylesi aşklarda kırmızıdır.
Bir de, bir anda bir çift çocuksu bakışa sahip göze takılmak vardır ki bunlar mavidir.
Kırmızı köşedeki boksörlere hayatınızı tek kalemde emanet edebilirken, mavi köşedeki sessiz kıza sadece, beyninizin slow şarkılarla yıkanmış gizli romantik köşelerindeki el ele tutuşmalarını, gazete kâğıtlarına sararak gizlice uzatabilirsiniz.
Aşk mavidir ve kırmızı çoğu zaman kurtarmamaktadır.
Renk körü olan insanlar, herkesin bildiği gibi kırmızı ve maviyi ayıramamaktadırlar.
Bu kişiler kırmızıyı mavi sanıp peşinden büyük bir tutkuyla giderek hayatlarını harcarlar. Bu durum filmin sonuna kadar filmin güzelleşmesini bekleyen ve sonunda hayal kırıklığına uğrayanların durumudur.
Maviyi kırmızı sananlar ise ellerindeki son model bilgisayarlarla ceviz kırmaya çalışanlardır.
Bir hayal, ona ulaşılamadığı sürece güzeldir.
Genelde kadınlar hoş ama renk koru yaratıklardır. Renk körlüğü vücuda en az terli terli içilen soğuk su kadar zararlıdır.
Dünya üstündeki sizin dostunuz olan kalp mütehassısları sürekli size tek eş, tek arkadaş hatta sürekli aşk önerirler. Bunun sebebi, onların mantıklarının bir kalp üstünde iki aşkın birden var olmasını kavrayamamalarıdır. Oysa ki bir kalp üstünde bilmem kaç tane kapakçık, içinden gecen bilmem kaç litre kan vardır. Ayrıca sıradan kalpli bir insan bile ayni anda hem vatanını, hem ülkesini, hem de kırmızı kutulu meşrubatını sevebilmektedir.
Ben renk ayrımlarını ilk kez, geri sayımın ortalarında yağmurlu ve siyah beyaz bir günde fark ettim. İnsanlar arasında mini etek, kısa kol ve birbirlerine çamur sıçratma modası hakimdi. İnsanlar kafalarını eğdikleri için gökkuşağının renklerini sadece su birikintilerinden seçebiliyorlardı. O sırada yağmurun iri damlaları üstüme tenezzül etmemekteydi.
Bu arada ben, kolumda kırmızı başlıklı kız konuşlandırılmış olduğu halde, beynimin en bastırılmış köşelerine nişan alan gözlerle karşılaştım. Bir an acaba beni sever miydi diye düşündüm?
Hemen sonra bilgisayar çağında mucizelere pek rastlanmadığı aklıma geldi.
İnsan kolaylıkla engin maviye veremez kendini. Atamaz kendini giden geminin ardından, serde kırmızı vardır. Zaten yanına gider gitmez konuşulan ilk kelimede kaybolur mavinin büyüsü.
Beraber olmayı teklif etmek zaten kolay değildir, çünkü soru eki mı ve mi ayrı mı yazılır bunu bilemezsiniz böylesi durumlarda.
“Haydi bu son yeniden başlayışım olsun” şeklinde kandırmaya çalışırsınız kendinizi, yemez.
Hem sonra çılgınlar gibi sevmek fiilinin geniş zamanı var mıdır ki? Gelecek zamanda kullanırken ne kadar dikkatli olabilirsiniz ki? Başınızdan onunla ilgili bir şey geçmese bile, sık sık onu ilk gördüğünüz yere ihtiyaç duyarsınız.
Bu arada kırmızı başlıklı kız boş durmamakta ve size sorular sormaktadır: “Sevgilim senin gözlerin neden böyle başka tarafa bakıyor? Sevgilim senin ağzın neden bu kadar suskun? Sevgilim senin kulakların neden beni duymuyor?”
Bu tedirgin sorular silsilesini “O BENİ ETKİLEDİĞİ İÇİN” şeklinde cevaplayamazsınız, böyle cevap verilmez. Çünkü bu aralar kendinizi Pinokyovari bir şekilde dört kapılı gardırop yapılmayı beklerken, ipsiz bir kukla olmuş yarı hammadde gibi hissedersiniz. Etrafınızda sizi insana çevirecek bir peri ya da insancıl düşünce yoktur. Trene bakar gibi gözlerinizi uzaklara kaçırırsınız, uzaklarda,güneşin ufukta kaybolduğu bir yerlerde siz de kaybolur gidersiniz.
Tanrıya inanır mısınız? İlk bakışta aşka inanır mısınız? Bir kızın çok yakınlarına kadar yaklaşıp ona bakamamaya inanır mısınız? Peki o kız için hayatımın geri kalanını çöpe atardım desem bana inanır mısınız?
Aniden gördüğünüz çocuksu gözler yakışıklı prensten daha mı kuvvetlidirler ki hiç öpmeden uyandırırlar sizi uykunuzdan? Tek eş, tek aşk, tek kadın kelimelerini öyle çok sarf etmişsinizdir ki, tükürdüğünüzü yalayamazsınız.
Birileri sizi anlamaya çalışacaklar. Ancak o kadar yorgun olacaksınız ki, onlara neyin ne olduğunu anlatamayacaksınız. Belki son gücünüzle fısıldamaya çalışacaksınız, ancak kimsecikler fısıltınızı duyabilecek kadar yaklaşmayacaklar size. Başınıza kötü bir şey gelirse “biz sana dememiş miydik” diyecekler. Bunu da siz duymayacaksınız.
Mavi bazen dışarıda yağan yağmurdur.
Geceleri kırmızı başlıklı kızla geçirilen saatlerde, yağmurun sesini duyarsınız. Size yağmur yağmadığı söylenir. Bulutların hormonal bozukluğu olan romantiksiz şekillerinden bahsedilir size. Yağmur gökkuşaksız karanlıklar içinde durduktan sonra bile, konuşulanlara, dostlara, kurallara ve yasaklara rağmen elinizi cama koyduğunuzda yağmuru hissedebilirsiniz. Bu açık açık söylenmedikçe kimsede alerji yapmaz ve kimseyi kaşındırmaz. Gözlerinizde biriken yaşların etraftaki insanlar tarafından fark edilmemesi için odanın içinde hemen o anda yağmasını dilersiniz.
Mavi rengi taşıdığından haberi olmayan kişilerle kalabalıkta yalnızlık yaşarsınız. Beraber oturduğunuz masaya adını ya da gözlerindeki ifadeyi kazımak istersiniz. Şansızlık bu ya, yanınızda bu iş için yapılmış konvansiyonel bir alet yoktur.
Güneş denize vurmakta, deniz güneşe vuramamaktadır.
Kendinizi tıpkı antika saatler gibi hissedersiniz. Tikdüze, takdüze, tekdüze… İçinizde sürekli zararsız bir akrep taşıyor ve asla rahat edemiyorsunuz. Aynı milin etrafında saatler, günler ve seneler boyu dönüp duruyorsunuz.
Ya bir gün yalnız kalırsam sorusu değildir kırmızı başlıklı kızı bırakmanıza engel olan… Ancak yine de mavi sürgün adına yalnız kalmayı göze alamaz insan. Sonuçta kırmızı başlıklı kızınız siz atla deseniz, kısa bir yolculuktan sonra Amerika Empire State Building binasından atar kendini.
Böyle bir insanı değil aldatmak, şaşırtmak bile gelmez insanın içinden.
Sonuçta mavi ne kadar güzel olursa olsun bahaneler bulmaya başlarsınız.”Sonuçta o da karbon bazlı bir yaratık” dersiniz.
Sonuç olarak kırmızı başlıklı kıza telefonda sevdiğinizi söylersiniz.
Oyuncaklarınızı, hayallerinizi, anlık sevgilerinizi bir kenara atar ve yeni oyunlar arayışına girersiniz.

Bu yazıyı 1994 - 95 yıllarında özel bilgisayarıma yazmıştım. Oradan çalıp okuyan bir arkadaş bunu rahmetli Duygu Asena’ya gönderdi. O da bu yazıyı zamanının Kim dergisinde yayımlamak istedi ve ardından 2 sene boyunca birlikte çalıştık. Sonradan yazıyı internette buldum. Altına çalan çırpan eşşoğlueşşektir yazmadığım için herkes kendi adıyla bak ben ne romantiğim la tarzıyla birbirine gönderiyordu. Neyse öyle bir burada yayımlayayım istedim

Bahane bulmak bu ülke coğrafyasının milli sporlarından biridir. Saate karşı bahane üretebilir insanımız. Öyle ki Dünya bor rezervlerinin yüzde 70′inden fazlasına sahip olduğu söylenen bu topraklarda bor mineralinden çok çıkan tek şey bahanedir.

Hemen bu ülke insanının en sevdiği ikinci şey olan futbolla kıyaslayalım olayı, analoji yapalım: Tuttuğumuz takım maç yapar. İyi oynar, kötü oynar. Ama gol yendiğinde bir anda karşımıza bizim takım dışında her şeye bir kulp takar, önce kendimizi ikna eder ardından saçma sapan tezlerle etrafımızdakileri inandırmaya çalışırız: Aslında o pozisyon bariz ofsayttı. Atak gelişmeye başlamadan önce hakem vermesi gereken faulu verseydi gol olmazdı. Bunun yanında daha önce taça çıkarken bizim takımın değil rakiplerin ayağına çarpmıştı o yüzden daha olay başlamadan önce bitmesi gerekirdi. Kaldı ki zaten rakip taçı yanlış kullandı.

İşte bu yüzdendir ki bu ülkede hakkıyla yenilen bir tane takım yoktur. Biz yenilmiş ama ezilmemiş bir ırkın ahvadı olarak yetiştiriliriz. Öyle ki aslında biz Birinci Dünya Savaşı sırasında rakibimizi yenmişizdir ama bizim müttefik olduğumuz Alman milleti yenilince biz de (hükmen mi ne) yenik sayılmışızdır… Galip olmamıza rağmen Anadolu topraklarına düşmanların girmesine sesimizi çıkarmamamız istenir. Bu söyleme inanmayan benim çocuk olduğun dönemlerdeki tarih kitaplarına baksın. Aynen böyle yazar. Ayrıca o kitaplarda yenilince bıyığın kesilmesi, yenince rakibin kolunun gitmesinden bahsedilir. Biz istersek ahşabı şimşirden yelkenleri atlastan gemiler yapabiliriz ama istemediğimiz için (üşendiğimizden mi ne) yapmamaktayızdır…

Bu anlamsız komiklikler tarihimizin belli bir dönemine ait değil, her zaman her yerde ve her durumda, bugün dahi devam etmektedir. Enflasyon istediğimiz gibi düşmez ama bunun sebebi elbette ki şerefsiz petrolcülerin güttüğü fiyat yükseltme politikasıdır. Giderek artan cari açığın müsebbibi tabii ki kredi kartlarının sadakat programlarıdır.
İşsizlik diye bir şey yoktur aslında ama varsa bunun sebebi tarım sektöründeki “istihdamın” ortadan kaldırılması için bizi zorlayan IMF’dir.
Hal böyleyken insanımızın başarısız olması gibi bir şey söz konusu değildir. Asla başarısız olmamak bir insan topluluğunun kendine güveninin sarsılmaması için harika olmakla beraber başarısızlığı kabul edip daha iyi olmaya yönelik adım atmaması yüzünden çok zararlıdır da. Öyle ya başarısız olmazsanız iş yapış şekillerinizi, o işe bakış açınızı değiştirmez, başarısızlığın en büyük ödülü olan ders çıkarma ödevinizi yerine getirmezsiniz.

Buraya kadar olan bölüm aslında bir tespitten ibaret. Bu tespit ışığında gelin hep beraber esas ve ana konumuz olan bilgi ve iletişim teknolojilerine gelelim. Bu ülke uzun süre dünya trendlerini kaçırarak varlığını sürdürdü. Turizmin bittiği yerde turizme girdi, ağır sanayinin bittiği yerde hamleler yaptı, tekstilin tükendiği zamanlarda bu alanın bir numaralı ismi olmaya çalıştı. Günün birinde bilişim denen bir şey icat edildi. Biz bu olayı her nasıl olduysa tüm dünyayla aynı zamanda ve neredeyse aynı şartlarda yakalamayı başardık. Ama ne yazık ki ülkenin krizlerden maddi yetersizliklere uzanan şartları dahilinde (bakın ben de bahane buluyor ve bulunmuş bahanelere riayet ediyorum) bilişim trenini kaçırdık. Belki kesinlikle treni idare eden makinist olamazdık. Ama makinistin yardımcısı olma ihtimalimiz var. Bilemediniz trenin biletçisi olabilirdik. Ama biz, trenin arkasından mendil sallayanlar arasında birinci sırada olmayı büyük bir gurur vesilesi yaptık.

Neleri beceremedik ve bahanelerimiz ne oldu gelin beraber bakalım: Bu ülkeyi kuranlar 10 yılda her yaştan 15 milyon genç yarattı. Genç yaratmak; doğurmak, büyütmek ve yetiştirmek gibi inanılmaz bir süreci kapsıyor. Ama bundan neredeyse 70 yıl sonra biz bu ülkenin evlatları olarak 10 yılda 7 ila 10 milyon arası bilişim kullanıcısı yaratabildik. 70 milyonluk ülkede yüzde 10 seviyesinin üstünde bilişim müşterisi ve üreticisi yaratamamak neresinden bakarsanız bakın inanılmaz bir “başarısızlık başarısı”ydı.

Tabii ki canavar gibi bahaneler ürettik kendimize: Bilişim pahalı bir işti dedik. Bilgisayar dediğimiz aletler hep 1.000 dolar seviyesinden satılıyordu. Biz nasıl bu parayı verir kendimize bilgisayar alabilirdik ki? Ha bu arada hemen hemen aynı zamanlarda doğan GSM pazarında inanılmaz bir ivme yakalayıp ortalama 450 dolardan cep telefonu aldık ve Avrupa’nın en büyük cep telefonu nüfusunu yarattık o ayrı. Sonra dedik ki bu işin içinde her şey İngilizce… Bizim o kadar yabancı dil bilen nüfusumuz yok. Türkçeleştirmek çok zor olduğu için biz bunun altından kalkamadık bahanesi ardına sığındık. Bu dediğimiz kabul edilebilir bir şey olabilirdi, eğer hain Asya ülkeleri internet ortamında alfabelerinin bile tutmadığı bir dünyada bizi fersah fersah geride bırakmasaydı…

Bugün evinde bilgisayar olmayan, internet bağlantısı almamış insanlar, ellerindeki cep telefonlarının fiyatlarını gözlerinin önünden geçirsinler. Kurtlar Vadisi müziklerini cep telefonu melodisi yapmak için 32 SMS verirken o parayı aylık sınırsız ADSL bağlantısı kullanımıyla kıyaslasınlar… Saniyede 20 SMS gönderebilmek için evrim geçirmiş parmaklarının bilgisayar klavyesine kaç kez değdiğine baksınlar. Gerçekten hala içleri rahatsa benim söyleyecek hiçbir sözüm kalmaz.

Biz tembeliz, biz cahil kalmayı yeğliyoruz. Biz ileri adım atmaktansa yerimizde duru sızlanmaya bayılıyoruz. Suçlu hep “başkaları” değil. Pozisyonun hakikaten ofsaytla uzaktan yakından alakası yok.
Deus Ex Machina

Enteresan bir latince deyim bu. Makinanın içindeki Tanrı anlamına geliyor. Ancak bunun ruhani bir karşılığı yok. Deyimin kökenini incelediğimizde eski Yunan tragedyalarına kadar uzanıyor işin ucu. Mesela bir tragedyada olaylar yazarın kafasında gelişiyor ve oyunun en sevilen kahramanı ölüyor. Halk kendini o kadar kaptırmış ki oyuna, bir anda galeyana geliyor ve tüm oyuncuları protesto ediyor (evet o zamanlarda da varmış kötü ve niteliksiz seyirciler. Hatta Hollywood mutlu hayat filmlerinin kaynağını bu izleyicilerden aldığı bile söylenebilir). Bunun üzerine yazar hemen oracıkta oyuna müdahale ediyor ve kahramanı diriltiveriyor. Bunun nasıl olduğunu soranlara da Deus Ex Machina diyor. Yani olayın içinde Tanrı’nın eli var. O isterse olur.

Bunu günümüze getirdiğimizde karşımıza yine aynı minvalde birçok şey çıkıyor. Örnek hemen hepinizin başına gelmiştir diye gönül rahatlığıyla veriyorum: Diyelim ki günün birinde bilgisayarınız çalışmıyor. Eyvah diyorsunuz bütün bilgileriniz ve kurulumlarınız gitti. Ne yapacağım diye düşünürken bir anda bilgisayarı yeniden başlatmak geliyor aklınıza. O da ne? Bilgisayarınız canavar gibi yeniden çalışmaya başlıyor. Ama nasıl olur, o hatayı veren bilgisayarın sonrasında çalışması için mantıklı hiçbir sebep yok. İşte bu noktada Deus Ex Machina kavramı devreye giriyor.

Biz Türk insanları şu günlerde bu kavramın peşinden çok koşuyoruz. İlahi bir katkı istiyoruz çevremizde gelişen olaylara… Mesela bilişimimiz ileri gitmiyor değil mi? Ah şuna bir Tanrısal dokunuş olsa da bir anda bilgisayar satışları 25 milyona çıksa… Biz hiçbir şey yapmasak da bir mucize çıksa… Nereye kadar? Yunan tragedyası mı bu?

Bizim hatlar neden pahalı?

Şu aralar bilişimle uğraşan her yazarın ağzında ADSL hatlarımızın neden bu kadar pahalı olduğu söylemi var. Bunu sakız etmişler dillerine, vay Avrupa’da bu kadar ucuz bizde bu kadar pahalı vay ABD’de bu kadar hızlı bizde bu kadar yavaş deyip duruyorlar. Gelin beraberce bunun sebeplerine bakalım, bu noktada suçun kimde veya nerede olduğuna göz atalım.

ABD’ye bakalım: Bu ülkenin internet dünyasına ilk önce girmiş olması gibi büyük bir avantajı var. Bütün dünyanın interneti bir şekilde bu ülkenin üstünden geçiyor.
Dünyanın bütün büyük internet siteleri bu ülkenin iç ağında barındırılıyor. Bu ülkede olmayıp da dünya çapında büyümüş bir organizasyon yok. Tüm trafik ülke içinde kaldığından internet sitesi barındırma firmalarının indiği fiyatlara kimse inemiyor. Bunun içindir ki dünyanın başka hiçbir yerinde büyük internet sitesi barındırma işi gelişemiyor.

Aynı anlamda da hızlı internet satışı yapan firmalar kendi iç ağlarında kaldıklarından bizim canımıza okuyan yurt dışından hat alımı gibi bir şeye gerek kalmıyor. Şu anda Türkiye 33.5 gigabit kapasitesinde hat kiraliyor tüm dünyadan. Bu da doğal olarak ADSL faturalarının üstüne biniyor hızı da aynı oranda düşürüyor. Günün birinde herkesin önemli trafiği Türkiye içinde kalırsa o zaman bir daha kimse yurt dışına çıkmak istemez zaten.

Hemen doğru orantılayın konuyu: Şirketinizin mutlaka bir bilgisayar ağı vardır. Hemen farenizin imlecini o bağlantı logosunun üstüne getirin. Genellikle bu hız 10 megabitle 100 megabit arasında değişir. Bu onlarca megabit hızındaki bağlantı için siz beş kuruş ödemiyorsunuz. Arkadaşınızın bilgisayarına ağ üstüdnen dosya gönderdiğinizde saatlerce beklemiyorsunuz. İşte biz de bilgi birikimimizi Türk ağı üstüne taşıdıktan sonra bu tip korkulardan kurtulacağız. Ne mutlu bize değil mi?

Son sözüm sevgili çok bilen, hep isteyen yazar ve kullanıcılara… Biraz bu açıdan bakmaya çalışın. Yazar olmadan önce okur olmayı deneyin.

Ben küçükken tek çocuktum. Kardeşimle aramda 9 yaş olduğundan “esas” oyun çağlarımın neredeyse tamamı tek başıma geçti. Çevremizde çok oyun oynayacak yer olmadığından genellikle evde oyuncaklarımla oynardım. Ben küçükken oyuncaklarım konuşurdu. Çoğunlukla onların kendi aralarındaki konuşmalarını dinler, konuya çok da fazla müdahil olmazdım. Zaten genellikle o gün televizyonda olan şeyleri, babamın annemle arasındaki konuşmaları, anaokulundaki öğretmenlerin ve büyük çocukların anlattıklarından bahsederlerdi. Bir alemdi benim oyuncaklarım.
Biraz büyüyüp sokağı olan bir eve, Bakırköy’deki şimdi alışveriş merkezi, eskiden Vita fabrikası olan mahalleye taşındık. Fabrikanın metal atıklarının konduğu yer ve oradaki Ermeni ilkokulunun bahçesi bizim oyun alanımızdı. Yağ atıklarını depolandığı metal bidonların üstünde hoplaya zıplaya oynar, otopark olması için ayarlanmış çatının kiremitlerini kopararak taş oynardık.
Şimdi hatırlıyorum ve anlıyorum ki “bilibilibamya” adını verdiğimiz kovboyculuk oyunları bize göre değildi. Zira kovboyculuk oyununda herkesin elinde ama pazardan alınmış plastik, ama Almanya’daki amcanın getirdiği demir, ama dallardan yapılmış (ki en havalısı buydu) tahta tabancalar olurdu. Herkes birbirine ateş ederdi ama kimse ölmezdi, ölmek istemezdi. Böyle olunca da karşı karşıya gelen on çocuk sürekli birbirlerine ateş eder ve herkes birer Cüneyt Arkın olduğundan kimse ölmezdi. Tabii ki birbirlerine seslerinin yettiği kadar bilibilibamyaaa diye bağıran çocuklar kısa süre sonra sıkılır misket oynamaya giderdi. Bu yüzden bizim mahallede kovboyculuk oyunları hayata geçemedi, bu yüzden İtalyan “Spagetti Western” yaparken biz “Musakka Western” gibi bir sey uyduramadık.
Yıllar yıllar sonra evlendim. Ama geçmişim peşimi bırakmadı. Evlilik hediyesi olarak kahve makinesinden sonra evime gelen ikinci hediye PlayStation oldu. Üçüncü hediye olarak tabii ki PlayStation üstüne takılan tabancalardan geldi. Televizyona nişyan alıp ateş edince oradaki adamlar ölüyordu. Çok klas bir aletti bu. Akabine çevremde ne kadar arkadaş varsa bize geldi tabii ki…
Oyunu kurallarıyla oynamak için elimizden geleni yaptık. Fakat hemen ardından tabii ki Türk olduğumuz aklımıza geldi. Ben önceleri televizyona normal nişan alıp ateş ediyordum. Ama sonra televizyona ateş ettikten sonra uçarak koltuğun arkasına kaçıp oradan ateş etmenin aslında ne kadar eğlenceli olduğunu söyledim. Ancak üçüncü kere yakalandığımda karıma “koltuğun arkasına bir şey düşürdüm de onu hızla arayayım diye atladım” demek saçma gelmeye başladı.
O yüzden yeni bir oyun buldum: Televizyonun dibine kadar girerek tabancayı ekrana dayamaya ve ateş etmeye başladım. Gerçekten çok eğlenceliydi. PlayStation dünyasını hayata geçiren yaratıcı Japon zihniyet böyle bir şeyi tahayyül edememişti belli ki… Adamları birer sinek gibi sapır sapır avlıyordum. PlayStation dünyasında muhtemelen benden büyük veya benden daha terbiyesiz hileler bulan kimse yoktu. Sonuçta bir gece sabaha karşı gizlice yataktan kalkıp oynarken kendimi bilibilibamya derken buldum. Üstelik karşımdaki karakterler ölüyordu hiç itiraz etmeden… O büyülü alet sayesinde çocukluk düşlerimi yakalamıştım.

Türkiye’nin 2010 Bilgi Toplumu Stratejisi kapsamında belirlenen stratejik amaç ve hedeflerini belirlemek için hazırlanan Eylem Raporu son halini aldı. 2006 – 2010 yılı arasında bu hedefler gerçekleştirilirse 2010 yılında Türkiye’nin yüzde 51’i internete girecek, öğrencilerin yüzde 96’sı internet kullanacak.

Geçtiğimiz yıl, Türkiye’nin Bilgi Toplumu Stratejileri’nin belirlenmesini üstüne alan Devlet Planlama Teşkilatı; açtığı bir ihaleyle Peppers&Rogers isimli danışmanlık kuruluşuna bilişim geleceğimizi belirleyecek bir rapor hazırlattı.

20 Aralık tarihinde son şeklini alan bu rapor, Türkiye’de internet kullanıcılarının sayısının artmasını, devletin iç işleyişinin modernize edilmesini, vatandaşlara devlet hizmetlerinin daha iyi sunulmasını, iletişim teknolojilerinin daha uygun fiyatlarla son kullanıcıya sunulmasını hedefliyor. Rapora göre eylemler 2006-2008 tarihleri arasında uygulanacak, 2009-2010 tarihleri arasında vatandaşlar ve işletmeler bu sisteme adapte olarak kullanımı artıracak.

Şu anda projelerde belirtilen, olmazsa olmaz eylemlerin hayata geçirilmesi Türkiye’ye belirgin bir geri dönüş sağlayacak olsa da bunun için kaynak ayrılması zor gibi görünüyor. Rapora bu kaynakların Dünya Bankası, Avrupa İmar ve Kalkınma Bankası gibi kaynaklardan elde edilmesi öngörülüyor.

İdeal Türkiye bilişimle geliyor

Türkiye’nin dönüşümü 7 farklı başlık altında toplandı.

1. Değişimin ilk sırasına sosyal dönüşüm hedef olarak kondu. Buna göre halk için kütüphaneler gibi Kamu İnternet Erişim Merkezleri (KİEM) kurulacak. Bilişimin ulaştırılması için öğrenciler, işsizler ve çalışanlar ön plana alınacak. Eğitim kalitesi bilişim ile artırılacak. Vatandaşlar için internet daha güvenli bir alan haline getirilirken Türkçe içerik de genişletilecek.

2. İş dünyası hedefleri de oldukça iddialı. Önümüzdeki 5 yıl içinde bilgisayar kullanan işletmelerin sayısının yüzde 95’e çıkması planlanırken bunların yüzde 70’inin geniş bant internet ile sanal dünyada yerini alması öngörülüyor. Bunu hayata geçirmek için bilgiye erişimin kolaylaştırılması ve ucuzlatılması; en önemlisi de şirketler için devletle iş yapmanın daha kolay hale getirilmesi öneriliyor.

3. Hizmetlerin vatandaş odaklı hale getirilmesi üçüncü sırada yer alıyor. Devlet, gerek vatandaşla, gerek özel şirketlerle gerekse kendi iç işleyişinde bilişimi kullanacak. Böylece kaynaklar doğru kullanılırken halkın devleti kontrol edebilmesi mümkün hale getirilecek. Tüm hizmetlerin yüzde 70’i internet ortamına taşınırken yine tüm hizmetlerin üçte birinin fiilen internet üstünden gerçekleştirilmesi planlanıyor.

4. Kamu yönetiminde modernizasyon planı, stratejik dönüşümün en çok gelir getirecek kapısı olarak görülüyor. Sadece bilişim kullanımıyla yıllık kamu cari giderlerinde yüzde 9’luk tasarruf sağlanırken bütçe içinde ve zamanında tamamlanacak proje yüzdesi yüzde 90’a çıkacak.

5. Küresel pazarda bilgi teknolojilerinin payının artırılması da hedef olarak konurken Türk yazılım ve donanım endüstrisinin dış pazarlara açılması raporda önemli bir yer tutuyor. Bunun için nitelikli insan kaynağının yetiştirilmesi ve sayısının artırılması, bilişim ihracatçısının teşvik edilmesi kritik alan olarak belirlendi.

6. Türkiye’de bilişimin istenen yere gelememesinde gösterilen en önemli etmenlerden biri olarak yaygın ve ucuz iletişimin halka sağlanamaması gösteriliyor. Buna göre Türkiye’de belirlenen hedeflere ulaşılabilmesi için rekabetin artırılması ve geniş bant erişimin kişilerin gelirinin yüzde 2’sini aşmaması öneriliyor.

7. Son planda ise bu raporda sözü edilen herşeyin bir marka tanıtım stratejisi gibi hayata geçirilmiş planda politikacılardan vatandaşlara, medyadan sivil toplum kuruluşlarına kadar herkese ulaştırılması planlanıyor. Toplumun bu hedefleri kabul etmesi birincil şart olarak konuyor.

5.2 milyar YTL’lik bilişim

Türkiye’nin bilişim trenini yakalaması için yapması gereken yatırım göz önünde bulundurulduğunda karşımıza göreceli olarak çok büyük rakamlar çıkmıyor. Toplam 2.8 milyar YTL yatırım öngörülürken bu yatırım ilk yıl 391 milyon, ikinci yıl, 1.2 milyar, üçüncü yıl 658 milyon, dördüncü yıl 299 milyon ve beşinci yıl 224 milyon olması planlanıyor. Bu arada yatırım seviyeleriyle geri dönüşlerin başa baş noktasının 2010 yılı olması öngörülürken işletme ve vatandaşların yapması gereken yıllık ortalama yatırımın 2.4 milyar YTL olması planlanıyor.

Yazı yazarken kullandığım bazı latince terimleri ve onların ingilizce karşılıklarını sizler için bu ortama atmaya karar verdim. Aslında her biri birer hayat dersi gibi. Her nasıl oluyor bilmiyorum ama bizim Türkçe terimlerle bir yazı yazınca o kadar net anlaşılmıyor ama bunu Latince söyleyince millet haa bak öyleymiş demek ki diyor. Saçma ama ne yazık ki kazın ayağı öyle… Sadece eğlenmek için bile saatlerce okunabilecek terimler bunlar. Eğlenin bakalım.

A

Ab imo pectore. (MS)From the bottom of the chest (heart).

Ab initio. (BDZ)From the beginning. 

Abyssus abyssum invocat. (BP)Deep calls unto deep. One misstep leads to another.
 

Acta est fabula. (August) (DM)Drama has been acted out. These words announced the end of a performance in a Roman theatre. Emperor August said these words on his deathbed.
 

Ad acta.To archives. Not actual any more.
 

Ad augusta per angusta. (NG)To high places by narrow roads.
 

Ad hoc.Exactly for that. Also: Not prearranged, informal.
 

Ad honorem.In honour. Honour not bearing any material advantage.
 

Ad infinitum. (BDZ)To infinity. Endlessly.
 

Ad libitum.Freely. Without restraint, as desired.
 

Ad nauseam. (PPD)To the point of being disgusted.
 

Alea iacta est. (Julius Caesar)The dice have been cast. The decision has been made. Supposedly words of Julius Caesar as he was going to cross river Rubicon with his army on his way toward Rome. For an army leader it was forbidden to cross this river with an army, so that moment was a start of civil war.
Alter ego. (Zeno)Another I. Soul mate, close friend.
Alter ipse amicus. (KR)A friend is another self.
Anguis in herba. (Vergil) (ASja)A snake in the grass. A treacherous person.
Animus facit nobilem. (MS)The spirit makes (human) noble.
Ars gratia artis.Art for art’s sake. Art has its own sense.
Ars longa, vita brevis. (Hippocrates) (KY)Skill (of medicine) is long, life (of a patient and doctor) is short.
Asinus asinum fricat. (YB)The donkey scratches the donkey. Stupid and conceited people flatter each other about qualities they do not possess.
Audiatur et altera pars!Let us hear the opposite side!
Aut inveniam viam aut faciam. (KL)I will either find a way or I will make one.
Ave Caesar morituri te salutant!Hail, Caesar, those who are about to die salute you!According to Suatonius, words said by gladiators.